Phaeton Info

 
Synopsis  Als zoon van de Zonnegod en de aardse Clymène is Phaëton een goede partij voor prinses Libye, vindt haar vader koning Merops. Hij zou in zijn nageslacht namelijk graag koninklijk en goddelijk bloed gemengd zien. Phaëton zelf is ook niet vies van een optie op de troon. Prinses Libye heeft al een verloofde, Epaphus, maar die wordt aan de dijk gezet. Epaphus pikt het niet. Hij daagt Phaëton uit zijn goddelijke afstamming te bewijzen. Zo gezegd, zo gedaan: Phaëton reist af naar de Zon. Verwend ventje als hij is, dramt hij net zo lang tot hij van zijn vader met de zonnewagen langs de hemel mag rijden. Maar wanneer Jupiter hem – om de aarde een ramp te besparen – een voltreffer geeft in de vorm van een bliksemschicht, stort Phaëton ter aarde.

Hoe en waarom  Het is niet zo gek dat de Franse componist Jean-Baptiste Lully ‘ambitie’ als onderwerp voor veel van zijn opera’s koos. Zelf was de Italiaanse molenaarszoon opgeklommen tot hofcomponist en secretaris van de machtigste vorst van Europa, Lodewijk XIV. En wie de Zonnekoning tart, komt dat duur te staan. Die boodschap moge duidelijk zijn. Phaëton is geschreven als Tragédie mis en musique, maar in onze tijd komt de enorme eerbied in de opera eerder pompeus en daarom bijna lachwekkend over. Reden voor Opera Animous om te kiezen voor een luchtige speelstijl. En al is Phaëton bedoeld voor orkest, koor en solisten, Opera Animous weet met vijf instrumentalisten en zes zangers een complete klank te creëren die recht doet aan Lully’s puntige, heldere muziek en eveneens aan de ontroerende scènes. Alle zangers spelen vijf of zes rollen. Door dit transformatie-idee blijft de persoon achter het personage steeds een beetje zichtbaar. Een Brechtiaans principe dat extra theatrale spanning oproept.

Machteld van Bronkhorst, regisseur: “Phaëton is een barokopera die we niet ouderwets willen uitvoeren. De muziek van Lully heeft veel gekke ritmes die je soms kunt vergelijken met popmuziek van nu. Het verhaal is ook bizar. In de proloog maken de goden duidelijk dat ze zich suf vervelen en zich een kriek lachen om de verwikkelingen waar gewone stervelingen door hun domheid en hoogmoed in terechtkomen. De kostuums zijn geen kopieën van barokke kleding, maar er zijn wel herkenbare elementen. En opvallend wordt het multifunctionele karakter van de rekwisieten, zoals een hoepelrok die op zijn kant ook de golven van de zee verbeeldt. Alles en iedereen heeft dus meerdere rollen.”
 

M.A.O.C. gravin van Bijlandt Stichting

Société Gavigniès